Home TravelAsia De schoonheid van Kanchanaburi!

De schoonheid van Kanchanaburi!

by Jessica

Mijn tweede bestemming in Thailand is Kanchanaburi. Wat kijk ik hier naar uit, want het is totaal anders dan Bangkok en de drukte van Bangkok begon ik nu wel een beetje zat te worden.
Ik pakte op zaterdagochtend de bus naar Kanchaburi. Eerst vond ik even spannend of ik de bushalte goed kon vinden, maar de Grab driver had me er precies naast afgezet. Super fijn. Ik had achteraf wel iets later kunnen vertrekken, want het is zaterdagochtend. Het is niet zo druk, maar goed als er iets onvoorspelbaar is hier in Bangkok dan is dat het verkeer wel.

Eenmaal aangekomen dacht ik wel een Grab te kunnen nemen. Naïef dat ik was. Dat werkt hier niet in Kanchanaburi. Het werkt natuurlijk alleen in grote steden, zoals Bangkok. Oke even rustig blijven, hoe kom ik dan bij mijn guesthouse? Een half uur lopen met deze zware tassen en warmte houd ik niet vol. Ik heb hulp gevraagd en ben uiteindelijk bij een tuktuk taxi uitgekomen. Hier in Kanchanaburi is dat een scooter met een zijwagentje. Ik vind de Thaise mensen trouwens sowieso super vriendelijk en ze helpen je ook graag. Ik verblijf nu t/m woensdagmiddag in een guesthouse aan de River Kwai. Dat betekent goed insmeren met deet, want hier zitten veel vliegen en muggen. De avond hiervoor zat ik aan het zwembad in het hostel, deet spray had ik eerder die dag al opgesmeerd maar niet voor een 2e keer. Ik was gelijk lek geprikt. Dus nu ben ik daar weer alerter mee. Als ik mijn kamer uit loop heb ik een super mooi uitzicht op de hutjes en de River Kwai.
Vanaf mijn guesthouse is het naar Kanchanaburi waar de meeste bezienswaardigheden zitten, zoals de River Kwai Bridge en het JEATH museum een half uur lopen. Iets wat ik ‘s avonds niet ga doen, als ik daar heen moet ‘s avonds pak ik wel een tuktuk of taxi, want dat is als Westerse vrouw ook veiliger. Gelukkig als je het pad van mijn hostel uitloopt, kom je gelijk al uit op een drukkere straat met veel restaurantjes (alleen street food straten zijn wel wat te ver weg voor mij vanaf mijn guest house gezien).

Nadat ik ben aangekomen in het guesthouse, heb ik even gerust en ben ik daarna richting Kanchaburi gelopen. Ik heb een gedeelte over de River Kwai bridge gelopen (nog niet helemaal overgestoken, dat wil ik later van de week nog een keer doen) en heb ik het JEATH & War museum bezocht. Dat koste maar 50 bht, dat is ongeveer €1,48. Kanchanaburi is naast dat het gelegen is in een super mooie omgeving, ook een historische plaats. De River Kwai bridge is gebouwd tijdens de Tweede Wereldoorlog. Veel overblijfselen van de oorlog zie je in Thailand niet, maar wel hier. Deze brug wordt ook wel de Death Railway genoemd. Toen deze brug met het bijbehorende spoorlijn in opdracht van de Japanners werd gebouwd, werkten hier honderd duizenden mensen aan mee, waaronder een heleboel gevangenen uit Indonesië, Myanmar, India of Maleisië. De bouwomstandigheden waren heel slecht, mede ook door de hitte en ondervoeding. Hierdoor zijn  er ook honderd duizenden onschuldige mensen overleden. Elke rail minimaal een persoon en de spoorlijn is +/- 402 km lang. De trein die hier rijdt, rijdt nog steeds. Het is dus een heel historische trein die dan ook heel langzaam rijdt. Dit is al een hele belevenis op zich. Het schijnt dat het een hele mooie treinrit is met prachtige uitzichten. Tegelijk zit er ook een heftige, dubbele lading aan deze treinrit. Deze treinrit ga ik later deze week nog maken.  Verder heb ik vooral gerust vandaag.

Dag 2 in Kanchaburi betekent naar de Erawan watervallen gaan. Eén van de redenen om naar Kanchanaburi te gaan, is het bezoek aan deze watervallen. Er rijdt vanaf het busstation in Kanchanaburi elk uur klok rond een bus tot ongeveer 16:00u. Iets langer dan een uur later word je afgezet bij de ingang van het nationale park. Over deze watervallen wordt gezegd dat je het beste eerst helemaal naar boven kunt gaan en vanaf daar naar onderen. De waterval heeft 7 verdiepingen. T/m 2 is het een makkelijk wandelpad, vanaf level 3 wordt het al wat lastiger en komen er steeds meer takken en stenen. Vanaf level 4 en al helemaal vanaf level 5 wordt het echt een klimtocht. Dit was een zekere workout voor mij. Er is dus geen woord over gelogen. Op een gegeven moment dacht ik dat ik al bij het hoogste punt was (2 km hoogte, level 7), maar blijkbaar was ik iets te vroeg gaan zwemmen bij een waterval. Het was ook zo opvallend rustig voor het laatste punt. In ieder geval, op een gegeven moment was ik dus op een van de hoogste punten (wow, dit was echt klimmen en creatief doen en vooral uitkijken met hoe je verder omhoog kwam, maar wel hartstikke vet) zag ik rechts dus een mooi rustig stukje met waterval. Ik besloot daar te gaan zwemmen. Er was alleen een meisje en een ander stel. Het bleef ook de hele tijd zo. Terwijl je dus zoveel inspanning hebt gedaan om daar te komen, verdwijnt dat gelijk zodra je er bent. Je voelt je gelijk zen en weer rustig worden door daar te zwemmen. Er zwemmen ook van spa visjes die aan je voeten gaan zitten (maar dan groot) en dat kietelt vooral. Ik ben blij dat ik per ongeluk niet verder omhoog ben gegaan, wat is het hier prachtig zeg. Ik maak ook contact met het meisje uit Peru, super leuk! Oja, we moeten na lekker gezwommen te hebben ook weer helemaal terug naar beneden. Uiteraard weer op een super voorzichtige, creatieve en sportieve manier is het gelukt. Ooh wat was dit prachtig zeg. Daarna was ik wel erg moe, want viel zo goed als in slaap in de bus. Later op de avond heb ik lekker en vooral goedkoop gegeten bij een vegetarisch restaurantje. Onderweg naar mijn guesthouse besluit ik voor 100 baht een half uur een voetmassage te nemen. 100 baht is €2,97! Super goedkoop en het was ontspannend.

   

Op dag 3 in Kanchaburi ga ik met het meisje van gisteren met de historische trein naar Nam Tok en vanaf daar naar de Hellfire pass. Super leuk! Ik ben soms toch een beetje bang dat ik te veel alleen zal zijn en moeilijk contact maak met anderen, maar dat valt me heel erg mee. Als ik zie (bijv bij een tour of zoals bij de watervallen) dat iemand alleen is, durf ik er sneller op af te stappen. Dat vind ik al heel wat van mijzelf, want het sociale aspect is niet mijn sterkste kant. De treinrit naar Nam Tok was echt prachtig!! Wat een mooie omgeving!! Tegelijkertijd is het ook een dubbele ervaring, want de trein rijdt op de Death Railway (de Burma spoorlijn). De Burma spoorlijn wordt zo genoemd, omdat tijdens de Tweede Wereldoorlog Japan Zuidoost Azië in de macht had en toen mensen oa Myanmar, Indonesië, Thailand, India, Singapore gevangen nomen. Deze gevangenen moesten om bizarre omstandigheden (de warmte en ondervoeding, hele dag lang, ziekteverspreidingen) in opdracht van de Japanners dit spoorlijn + de River Kwai Bridge bouwen tussen 1942 & 1943.  Tijdens de bouw hier van zijn er honderd duizenden mensen overleden. Elke rail een persoon minimaal. Vooral als je dan bij de Helffire Pass aankomt, dan komt dit binnen. Voordat je daar aan komt denk je eigenlijk vooral aan de mooie treinrit die je hebt gemaakt. Nadat je bij de Hellfire Pass bent geweest, besef je ‘wow maar dat was dat spoorlijn’.

Ik ben blij trouwens dat we deze rit samen hebben, want alleen was het vanaf het Nam Tok station een gedoe geweest om bij de Hellfire Pass te komen. Bij aankomst op het trein station blijkt de bus er niet te zijn en zijn er alleen maar taxi chauffeurs die te hoge prijzen vragen voor een kort stukje. Ze weigerden de waarheid te vertellen over de bushalte die er moest zijn en maar 20 baht kostte. Elke chauffeur kwam met een ander verhaal. Een jongen uit Singapore wilde ook niet met de taxi en besloot met ons mee te zoeken. Uiteindelijk hebben we de halte gevonden, maar staan we lang te wachten. In de tussentijd zitten we ook met beperkte tijden van de Hellfire Pass en de bus naar huis. Twee hele vriendelijke Thaise vrouwen boden ons aan om ons te brengen. We gingen bij hun in de kofferbak, het open gedeelte van de auto. Ik heb al vaak gezien dat mensen in de open ruimte zitten op de autoweg. Ook weer een hele bijzondere ervaring. Dankzij Alejandra weet ik ook eindelijk waar de night market met street food zit en dat is blijkbaar toch niet zo ver van mijn guest house vandaan.

Op de vierde dag in Kanchanaburi ga ik naar ElephantsWorld. Hier ga ik voor 1 dag helpen met het verzorgen van de olifanten die mishandeld zijn geweest en zijn gered uit trainingskampen. Olifantenritten zouden echt verboden moeten worden, want de olifanten worden op trainingskampen hierom slecht behandeld en bovendien als er elke keer mensen op hun zitten is dat voor de gezondheid van de olifant ook niet goed. Je kon het bijvoorbeeld goed zien aan de staat van hun rug, hun haar en hun voeten. Er waren een paar olifanten bij die minder goed konden lopen door de kampen. Het is daarom een goed initiatief dat de olifanten worden gered en worden verzorgd. Er zijn wel genoeg sanctuaries waarbij de behandeling van de dieren als nog niet goed is. Doe daarom eerst goed research. Bij deze had ik een goed gevoel en ook nadat ik zag hoe ze hier werden behandeld. Een Amerikaans koppel dat net gepensioneerd zijn uit mijn guesthouse gingen hier ook vandaag naar toe. Dat was leuk, leer je weer mensen kennen. Het was echt een hele bijzondere ervaring. We zijn vooral bezig geweest met het voeren van de olifanten. We hebben ook hun eten gemaakt (sticky rijst met pompoen en hier van maakte we speciale ballen). Aan het einde van de dag mochten we insmeren met modder en daarna in de rivier wassen. Wat was dit geweldig zeg!!

 

Op mijn laatste ochtend/middag voordat ik de nachtbus naar Chiang Mai neem, besluit ik naar Wat Ban Tham en Wat Tham Suea tempels te gaan. Deze zijn niet met de bus bereikbaar, dus je moet of zelf met de scooter gaan of een taxi nemen. De taxi was hiervoor achterlijk duur. Ik durf nog geen scooter te rijden hier, misschien wanneer ik in het rustige Pai ben het voor het eerst ga proberen. Ik heb 0 scooter ervaring en ik vind het nog te chaotisch. Er was een oplossing. Ik kon bij een motor achterop die mij daar heen zou brengen en daar dan zou wachten. Een soort motor taxi. Nog steeds prijzig voor alleen deze 2 dingen, maar gezien ik dit graag wilde zien en verder ook een rustige dag wilde hebben vond ik het voor deze keer prima. De tempels waren inderdaad prachtig, dus ik ben blij dat ik voor deze optie heb gekozen. Onderweg ook nog een mooi bijzonder Chinese begraafplaats gezien, waarbij alle graven met hun rug naar de berg waren gekeerd. Als ik weer in het guesthouse ben besluit ik daar in het restaurant te chillen. Een andere backpacker die ik eerder die ochtend ontmoette was daar ook, dus voor ik naar de nachtbus ging heb ik vooral erg rustig aan gedaan. Kanchanaburi is een prachtige plaats/provincie en heeft zeker nog veel plekken die ik een keer moet bezoeken.


0 comment

You may also like

Leave a Comment