Home TravelPhoto Diary Hoe mijn reis abrupt tot einde kwam.

Hoe mijn reis abrupt tot einde kwam.

by Jessica

Ik ben inmiddels alweer iets langer dan een week thuis. Het heeft even geduurd voor ik mijn laatste paar blogs af heb kunnen maken. Ik kon er gewoon echt even niet naar kijken. Ik weet niet of ik de laatste paar video’s nog ga maken, maar op het moment zie ik dat totaal niet zitten. Iets te confronterend. Misschien komt het nog, misschien ook niet en dat is ook prima. Op dinsdag 17 maart is mijn reis abrupt tot einde gekomen. Hoewel ik in eerste instantie zei je geen zorgen om mij te maken, ik kan nog door Maleisië en Indonesië rondreizen, binnen 1 dag compleet veranderd. In eerste instantie merkte ik eigenlijk helemaal niets van corona in Azië, zeker in de eerste maanden niet. Eigenlijk merkte ik het alleen de mondkapjes op vliegvelden / drukke gebieden (maar die droegen ze hier ook vanwege de smog en stoffige gebieden) en de twee meiden die ik toen in Pai had ontmoet die via China terug naar Amerika zouden vliegen, maar dat niet meer mochten. In de laatste week van mijn reis in Cambodja begon ik meer van corona te merken. Zo moesten we bij de entree van een nationaal park met z’n allen de bus uit om de temperatuur op te laten meten, Vietnam heb ik moeten cancelen omdat daar de grenzen dicht gingen en toen ik vanuit Koh Rong Samloem terug ging naar Phnom Penh moest ik in de bus eerst mijn handen ontsmetten en bij aankomst in het hostel ook. In Maleisië waren wel corona besmettingen, maar als toerist kon je er nog veilig rondreizen. Ik had veel in Facebook groepen gekeken de afgelopen week en over Maleisië las ik goede dingen. Daarom besloot ik daar heen te gaan. Dat was in eerste instantie een goede keuze dat ik dit op tijd had geregeld, want op maandag 16 maart was ik Vietnam niet ingekomen omdat ze voor alle buitenlanders (tenzij het visum bij ambassade in Nederland was geregeld of als het een zakelijke reis was) de grenzen dicht hadden gegooid. Uiteindelijk ben ik 1 dag in Kuala Lumpur geweest. Dit was wat ik nog over die dag had geschreven:

“Mijn reisplan is in 24u al 4x veranderd in 1 dag tijd. Eerst dacht ik een maand in Maleisië te besteden, daarna  dacht ik toch beter 2 weken (Kuala Lumpur en Borneo), vanochtend werd ik wakker met sterk onderbuik gevoel dat ik as zaterdag al naar Indonesië moet voor het niet meer kan en dat ik dan begin mei terug kom. Op het moment dat ik dit wil gaan regelen, ontdek ik dat  Java waar ik wil beginnen, alle toeristische trekpleisters dicht zijn t/m de 29e sinds vandaag. Fuck. Het wordt toch Borneo as zaterdag. In principe t/m 1 april. Dus of ik 2 april verder doorreis in Maleisië (hier is het veilig) of toch Indonesië ga proberen, of al naar huis. Ik heb werkelijk waar geen flauw benul meer. Ik ga niet meer plannen. Als control freak/ planner leer ik hier tijdens de reis dit al los te laten, maar nu moet dit al helemaal. Ik kan wel janken, de reis verloopt dankzij Corona totaal anders. Aan de ene kant is het beter om naar huis te gaan, aan de andere kant kan ik dat nog niet over mijn hart verkrijgen. Ik heb er zo hard voor gewerkt en zo ontiegelijk lang naar toegeleefd. Nu al naar huis gaan voelt als een droom die in duigen valt, ook al is het allemaal onmacht en kan ik er niets aan doen. Na wat gesprekken met het thuisfront, regel ik toch een ticket naar Borneo en hoop ik het nu allemaal even los te kunnen laten en weer te gaan genieten van alles wat ik zie hier. Corona verpest dat een beetje. Het enige wat ik nu nog weet over m’n reis is dat ik t/m zaterdag in Kuala Lumpur ben, die dag naar Borneo vlieg. Verder heb ik nog niets geboekt, geen vliegticket vanuit Borneo terug naar Kuala Lumpur, geen ticket naar huis. Ik durf echt nog niet te zeggen wanneer dat gaat zijn.

Vanmiddag ben ik in ieder geval aangekomen in Kuala Lumpur vanuit Phnom Penh. Het is goed geweest dat ik dit op tijd had geregeld, want ik was Vietnam niet ingekomen. Bij het hostel zijn er veel vriendelijke mensen en 2 super schattige katten die ik ook kan aaien. Vanmiddag heb ik nog rondgewandeld in de buurt rondom mijn hostel en tot nu vind ik Kuala Lumpur leuk en veelbelovend. Ik heb zin om de stad de komende dagen te gaan verkennen.”

Nou, het is dus bij die ene middag gebleven. Dinsdag 17 maart werd ik ‘s ochtends vroeg wakker, eigenlijk nog vol goede moed om leuke dingen te gaan bezoeken. Die moed verdween snel zodra ik Facebook opende op mijn mobiel. Het eerste wat op mijn tijdlijn verschijnt zijn berichten uit de Maleisië backpackers Facebook groep: Maleisië kondigt voor woensdag 18 maart een lockdown aan. Het enige wat ik op dat moment kan denken: ‘Ik moet vandaag nog naar huis. Ik kan niet langer meer blijven hier in Azië.’ En toen las ik later die dag ook berichten over Indonesië. Ik was rond half 8 wakker geworden en Michelle was in Nederland nog wakker. ‘Gelukkig’ is zij een nachtmens. Samen zijn we zeker 2 uur lang bezig geweest om tickets te vinden om mij naar huis te krijgen. Wat een gedoe was dit zeg. De tickets waren heel erg duur en elke keer als ik wilde betalen werd de betaling afgebroken, omdat mijn stoel niet meer beschikbaar was. Uiteindelijk lukt het me om via Edreams (waarschuwing: boek hier absoluut nooit je ticket!!) een ticket vanuit Singapore naar huis te boeken. Via de website van de airlines zelf lukte het namelijk niet meer. Michelle had voor mij een ticket gevonden vanuit een klein vliegveld in Kuala Lumpur naar een klein vliegveld in Singapore. Van beide vliegvelden wist ik niet dat ze bestonden, maar goed als ik maar weg kan.

Ik was te vroeg aangekomen op het vliegveld in Kuala Lumpur, dus kon nog niet meteen inchecken. Dus ik zat nog even op een bankje te wachten en toen moest ik weer een nieuw vliegticket vanuit Singapore naar huis regelen. Edreams had mijn betaling en reservering bevestigd, maar 4u later krijg ik een mail dat mijn boeking gecanceld is omdat mijn stoel niet meer beschikbaar is. Waarom bied je dit ticket dan aan en bevestig je de reservering?? In de mail zeggen ze dat ze mijn geld terug storten, dus ik maak me er op dat moment geen zorgen meer over. Een paar dagen later kom ik er achter dat ze van de €1343,- maar €209,- terugstorten, wat belachelijk is omdat zij een fout maken en ik het niet zelf heb gecanceld. Ze zijn ook op geen enkele manier te bereiken en het zag er naar uit dat ik €1100,- kwijt was. Ik had uiteindelijk het nog via mijn reisverzekering gespeeld, en op het moment dat ik dit typ krijg ik bericht dat ik het geld terug krijg!! Ik had de kans dat ik het terug zou krijgen op 5% geschat na al het gedoe, dus toch nog een meevaller!
In ieder geval, op het vliegveld vindt ik uiteindelijk nog best snel een nieuw ticket vanuit Singapore, maar er zit wel een lange tijd tussen, dus ik regel gelijk ook maar een hotel. Eenmaal bij het inchecken beweert de steward dat als ik Singapore in ga daar in quarantaine moet, omdat sinds vandaag ASEAN landen dat ook moeten bij Singapore. Kut zooi, maar ik ga toch het vliegtuig in. Misschien was er wel een taalbarrière en bedoelt ie dat we getest worden. Ik ga met stress het vliegtuig in, geen idee wat ik moet verwachten. Eenmaal geland in Singapore, moet ik inderdaad in quarantaine. Gezien ik namelijk vanuit het ene vliegveld naar het andere vliegveld (en eigenlijk ook het hotel) moet, moet ik door de douane om mijn tas op te halen en een stukje het land in te gaan. Samen met twee Duitse koppels worden we apart gehouden en later mogen we toch aansluiten bij de rij van immigratie. Of terwijl de rij met alle mensen die in quarantaine moeten. Er wordt gezegd dat als ik besluit niet in quarantaine te gaan bij mijn hotel, maar toch mijn vlucht pak de volgende ochtend ik 6 maanden het land niet in mag. Dit boeit me niet, zo lang ik maar thuis kom. Dat is het enige waar ik op dat moment aan kan denken. Eenmaal aan de beurt bij immigratie blijkt dat ik een vliegticket voor 1 april moet hebben, dat bewijst dat ik 1 april pas Singapore verlaat, ondanks dat ze weten dat ik toch een poging ga doen om die ene vlucht te pakken. Mijn oom heeft uiteindelijk een ticket voor me geregeld, zodat ik dat kon laten zien. Ik was zelf in te grote paniek en stress om iets te kunnen doen. Samen met de twee Duitse koppels zit ik eigenlijk te janken. Een koppel had zelfs een klein kind mee, zo sneu. Uiteindelijk is het gelukt met het ticket en mag ik immigratie door. Ik kan mijn tas ophalen en in plaats van zoals er van me wordt verwacht, naar het hotel te gaan ga ik met de taxi gelijk naar het andere vliegveld, op advies van Sander en mijn familie. Ik ga het risico nemen en de vlucht proberen te pakken. Dan maar 6 maanden het land niet in. Waarschijnlijk kan dat door de corona crisis toch niet, en als zou het kunnen zie ik mijzelf later dit jaar niet naar Azië gaan. Op het vliegveld moet ik 12u wachten tot mijn vlucht vertrekt, want als ik naar het hotel ga kom ik er straks niet meer uit. De twee koppels zitten wel nog steeds vast in Singapore. Zij moesten wel naar hun hotel wegens andere vluchttijden, maar ik heb nog contact met ze en zij mochten hun hotel niet meer uit. Ik heb dus echt geluk gehad!

Singapore Changi is geen straf om te wachten. Dit is een groot en prachtig vliegveld, zowel voordat je door de douane gaat als daarna. Voor je de douane in gaat kun je nog naar Singapore Jewel terminal. Dit is een terminal geïnspireerd op de natuur. Je kunt hier naar een waterval show kijken en er zijn veel winkels. Het is werkelijk waar prachtig, toch nog een lichtpuntje deze dag. Ook kan ik mijn bagage al heel vroeg inchecken (lang leve Emirates) en ze nemen mijn bagage aan. Ik krijg meer hoop dat het gaat lukken om naar huis te komen, want ergens zit ik er nog mee ‘wat als ze me hier niet bij de douane doorlaten omdat ik eigenlijk in quarantaine moet?’. Maar ook hier kom ik door de douane. Er werd niet eens in mijn paspoort gekeken naar mijn eerdere bestemmingen. Ik ben opgelucht. Nu hopelijk geen problemen op Dubai. Slapen lukt hier op het vliegveld niet. Ik besteed mijn tijd bij Singapore Jewel, mensen kijken (voor zover die er zijn. Pas op het moment dat ik naar mijn gate ging voor boarding zag ik meer mensen en met de bijzonderste anti-corona bescherming), eten, eten, winkels kijken, een te dure douche voor 10 minuten (wat verder wel even heel fijn was, want ik begon mezelf te ruiken en ik moest nog 14 uur vliegen dus dat wilde ik anderen niet aan doen) en oja eten.
In het vliegtuig onderweg naar Dubai doe ik een poging tot slapen, maar eindig ik uiteindelijk alsnog met films kijken. Het slapen maar voor heel kort. In Dubai had ik niet mega lang de tijd om daar rond te lopen. Onder andere omstandigheden had ik er voor gezorgd dat ik een lange overstaptijd had zodat ik nog naar Dubai zelf kon, maar dat moet ook maar een andere keer. Bij Dubai gaat ook alles goed, dus dit voelt als een raar besef moment: ‘Ik ga gewoon echt naar huis nu.’ Een besef moment waarbij ik probeer alle stress van de afgelopen dagen te vergeten, een besef moment dat ik zonder problemen door de douane ben gekomen en niet in een onbekend land in quarantaine hoef, een besef moment dat mijn Azië reis nu echt voorbij is en een laatste besef moment dat ik Sander na bijna 3 maanden eindelijk weer zie. Kortom, een heleboel emoties die door mij heen gingen. Vanuit Dubai naar Schiphol lukt het al helemaal niet om te slapen. Als ik eenmaal in Nederland landt ben ik eigenlijk al 2 dagen wakker, maar zodra ik Sander, Michelle en mijn vader weer zie vergeet ik dat en krijg ik gelijk nieuwe energie van blijdschap. Ik ben weer thuis, na een hel van een reis. Het is me gelukt veilig thuis te komen. Oja en ik ben voor het eerst bruiner dan Michelle! Dat is nog nooit voorgekomen! Ja, ik heb in die 2,5 maand voor mijn doen echt een kleurtje gekregen!! En heel veel extra sproeten. Daar moet ik van genieten zo lang het duurt, want die bruine kleur zal hier in Nederland wel snel verdwijnen.

Eenmaal hier in Nederland kan ik eigenlijk ook weinig doen en moet ik ook zoveel mogelijk binnen blijven. Maar beter hier dan in een vreemd land waar je de taal niet spreekt, opgesloten zit in een hotelkamer of misschien een ergere ruimte die zij voor je bepalen en waar je alleen bent. Hier ben ik tenminste thuis bij Sander en ik kan nog naar buiten, bijvoorbeeld om naar de supermarkt te gaan of een rondje te lopen. Wel is het apart dat alle restaurants hier dicht zijn, je eigenlijk niet samen een dagje weg kan en dat ik niet zomaar bij iedereen langs kan, vanwege de maatregelen hier in Nederland. Dan ben je thuis na bijna 3 maanden, wil je graag iedereen weer zien en dan kan dat niet. Mijn oma en opa bijvoorbeeld heb ik nog niet kunnen zien, omdat zij in een risico groep behoren. Ook dacht ik: yes, nu ik uiteindelijk veel eerder thuis ben kan ik toch nog het Songfestival in Nederland meemaken of in ieder geval samen met iedereen kijken, maar het festival is dit jaar afgelast. Mijn vader wordt 60 en mijn oma 75, het was nog niet zeker of ik daar bij zou zijn ivm Azië (waarschijnlijk net niet) en nu ik weer terug ben, had het toch gekund. Maar het is nog de vraag hoe dat zal gaan, gezien je verjaardagen nu ook niet echt kan vieren ivm niet meer dan 3 mensen op bezoek maatregel.
Eerst kon ik eigenlijk alleen maar balen dat ik mijn reis moest stopzetten. Tenminste ik realiseerde me wel dat het beter was en dat gezond en veiligheid bovenaan staat en dat het door alle maatregelen overal ter wereld ook niet langer door kon gaan. Maar ik kon in het begin alleen maar denken aan de landen waar ik al jaren naar uitkeek en dat ik die nu heb moeten missen, in plaats van beseffen en dankbaar zijn van wat ik wel heb kunnen zien. Inmiddels na een week besef ik dat allemaal dondersgoed en ben ik super dankbaar voor wat ik allemaal wel heb kunnen zien en kunnen doen. En dat is veel, in die bijna 3 maanden heb ik een heleboel mooi’s gezien en zoveel toffe dingen gedaan. Op een gegeven moment, aan het einde van Laos toen ik bij de 4000 islands was en toen ik naar Cambodja ging besefte ik me ook wel dat ik de dagen iets rustiger moest inplannen, want ik had elke dag eigenlijk wel toffe activiteiten gedaan en dan had ik nog contact met iedereen thuis, maakte ik mijn blogs en video’s, moest ik alles voor de dagen er na uitzoeken zoals wat ik ging of kon doen, hotels, vluchten etc en moest ik ergens tussendoor nog rusten.
Ik besef nu ook wel dat mijn tijd nog wel een keer komt waarbij ik de landen die ik zo graag wilde zien, maar nu heb moeten missen een andere keer kan zien. En Sander heeft me beloofd om naar Vietnam en Indonesië te willen, dus daar ga ik hem zeker aan houden. Voor nu is gezondheid en veiligheid belangrijker. De tijd van kunnen reizen gaat wel weer een keer komen, maar eerst moet alles rondom corona voorbij zijn. Ik ben vooral blij nu weer thuis te zijn, want eigenlijk vanaf het moment dat ik thuis ben is het alleen maar een groter drama om thuis te kunnen komen.

In principe kon ik de eerste week dat ik thuis was eigenlijk alweer aan het werk bij Hoogvliet, maar omdat ik toch uit die risico landen kwam was het nog even beter 2 weken te wachten. Al hoewel ik denk dat ik het hier in Nederland veel makkelijker besmet raak dan de landen waar ik ben geweest. Ik heb nergens last van eigenlijk. Ik kan alleen niet wennen aan de kou hier in Nederland. Ik mis ook het Aziatische eten heel erg. Laatst probeerde ik zelf Pad Thai te maken. Het was wel lekker, maar het kwam qua smaak echt niet in de buurt van de Thaise Pad Thai. Ooh, het Thaise eten was echt het lekkerste van allemaal. In Maleisië had ik maar 1 maaltijd op, maar het Maleisische eten was ook veel belovend. Ik ga al in gedachten kwijlen als ik aan het eten in Azië denk.
Deze week ga ik na 2 weken in ieder geval weer aan het werk in de winkel. Mijn fotografie staat even stil dankzij corona. Normaal zou ik als 2 weken vrij was zorgen dat ik betaalde opdrachten had of zou ik als ik die niet had een hoop vrij werk maken. Gezien ik dat in Azië sowieso niet heb kunnen doen daar, sta ik echt te springen om weer nieuwe toffe modeseries te maken. Ik heb namelijk weer nieuwe inspiratie, maar gezien de corona maatregelen kan ik dit nu niet doen. Mijn werk is eigenlijk altijd met mensen en in een team en dat mag nu allemaal niet. Fotografie opdrachten zal ik denk ik t/m juni niet hebben… Hier moet ik nog wat op gaan bedenken. Misschien kan ik proberen te oefenen met product fotografie, mijn website kan ook wel een update gebruiken en ik zou ook wel een webshop willen zodat ik de foto’s die ik in Azië heb gemaakt kan verkopen. Hier ga ik me de komende tijd op focussen. De afgelopen 2 weken heb ik me namelijk eerst op het opknappen van het huis gericht. Eerst begon het met lui zijn en totaal niet weten wat ik moest doen. Ik ben nog steeds zoekend naar een ritme, want hoewel die in Azië totaal anders was dan mijn normale ritme, had ik daar tenminste wel een ritme. Eenmaal terug in Nederland en nog niet aan het werk, is die verdwenen. Als ik donderdag weer aan het werk ben, zal dat zeker weer terug komen.
Maar in die 2 weken werkte ik nog niet, kon ik geen modellen fotograferen en 2 weken lang netflix kijken doe je ook niet.. Dus ik begon met de grote schoonmaak. Sander en ik hadden voor de woonkamer een paar nieuwe dingen voor aan de muur besteld en daarmee begon bij mij ook het idee te komen om de muren te verven. Uiteindelijk is het me gelukt om Sander te overtuigen. Het was in eerste instantie de bedoeling dat het alleen de muur in de woonkamer zou zijn en een muur in mijn kamer, maar uiteindelijk is ook de gang bij alle kamers gedaan, wil ik de andere gang bij binnenkomst eigenlijk ook nog doen en de deuren mogen ook wel wat witter nu er allemaal nieuwe kleuren in huis zijn en bepaalden dingen in huis mogen ook wel bijgewerkt te worden.
Het was vooral deze gedachte die door mij heen ging: ik kan niet stilzitten en ik ben nu 2 weken vrij, dus dat moet allemaal voor die tijd wel lukken, want als ik weer ga werken komt het er toch niet van. Het is een beetje als een tattoo, als je er eenmaal een hebt wil je er nog een. Met verven ook, heb je eenmaal een ruimte gedaan wil je alle andere ruimtes ook doen. Oja, over de tattoo. Op mijn allerlaatste reisdag (en dat zou Indonesië zijn) wilde ik graag een reis tattoo laten zetten. Een idee dat ik kreeg nadat ik mijn camera tattoo had laten zetten. Dat is nu natuurlijk niet gebeurd en nu in Nederland kan het vanwege corona ook niet. Maar zodra dit eenmaal achter de rug is ga ik zeker weten mijn tweede tattoo laten zetten.

 

 

0 comment

You may also like

Leave a Comment