Home TravelAsia Mijn eerste dagen in Thailand: Bangkok!

Mijn eerste dagen in Thailand: Bangkok!

by Jessica

Het is zaterdag 4 januari, nog 2 dagen voor ik ga vertrekken. Het voelt allemaal heel dubbel. Tegelijkertijd heb ik een heel leuk weekend met Sander, waarbij we een alpaca wandeling hebben gedaan in Sassenheim. Daarna zijn we door gegaan naar Utrecht zijn gegaan en zijn we daar een nacht gebleven. Maar dit is ook het laatste weekend voorlopig met Sander. Vanaf maandag 6 januari ben ik 5 maanden weg, zonder Sander.


Oke, inmiddels is het 6 januari geweest. Samen met Sander, m’n vader en Michelle rijden we naar Schiphol om mij uit te zwaaien. Oma en opa komen ook samen met m’n moeder. Ik had alvast ingecheckt, zodat ik in ieder geval van die zware tas af was. We gingen met z’n allen nog heel even koffie drinken, want het voor niemand leuk om er uiteindelijk maar voor 15 minuten te zijn om afscheid te nemen. Het lijkt alsof we gewoon wat gezellig met z’n allen wat aan het drinken zijn, zonder achter liggende gedachte. Tot dat ik richting de douane moet, omdat ik me misschien anders moet haasten. Dit is het voor nu dus, we moeten nu echt afscheid nemen. Terwijl we dat doen dringt het niet tot me door. Eigenlijk dringt het me de hele vliegreis niet door. Als ik er aan denk, denk ik aan een heel liefdevol moment. Dat je je realiseert hoeveel je om elkaar geeft. De vliegreis ging goed, zo goed als zonder problemen. Op Helsinki lag zelfs sneeuw, dus dat heb ik toch nog meegemaakt deze winter. De vlucht vanaf Helsinki was in een luxe vliegtuig, 3 rijen, we kregen een kussentje en een dekentje gratis. Er zaten aardige mensen naast me, die ook spontaan gesprekken begonnen aan te gaan. Dan voel je je bij zo’n lange vlucht ook wat beter op gemak. Ik probeerde tijdens deze lang vlucht te slapen, maar eigenlijk heb ik totaal niet geslapen. Dinsdagochtend land ik om 9:15u Thaise tijd (Nederlandse tijd is 3:15u, het is hier 6u later. Ik dacht eerst 5u, maar dat komt omdat het in Helsinki ook een uur later is dan in Nederland) en een voor de landing begin ik me eigenlijk best wel duizelig en misselijk te voelen. Ogen dicht, water er bij, rustig blijven. Eenmaal geland, bagage opgehaald, simkaart geregeld, geld gepind etc is er eigenlijk niets meer aan de hand. Ik besluit om met een bus naar Khao San Road te gaan, dat was vanaf daar maar 4 minuten lopen. Ik dacht: dat moet wel lukken met alle bagage. Hoewel ik daar mee heb geoefend, is het echt zwaar. Ik heb m’n best gedaan om minder in te pakken, maar het blijft een zware tas (met mijn hand bagage rugtas met laptop en camera spullen er bij). Uiteindelijk kon ik het hostel niet meteen vinden, dan loop je daar met al die spullen. Had ik dan toch maar met de taxi gegaan, had ik maar wat meer betaald.. Denk je dan voor een paar seconden. Op lang termijn zal ik met deze besparingen blij zijn uiteraard. Maar toen de bus eenmaal was gaan rijden op weg naar Khao San Road, begon ik me weer hetzelfde te voelen als in het vliegtuig. Achteraf gezien komt dit natuurlijk ook gewoon door de jetlag. Maar ook doordat ik niet heb geslapen en spanningen. De benauwde warmte hier. Eenmaal ingecheckt breek ik. Ik begin gewoon echt heel hard te huilen. Nu komt de klap echt binnen. Iedereen waar ik om geef en waar van ik houd, zie ik voorlopig gewoon echt niet.
Mijn hostel kamer is heel erg basic, maar dat hoort ook bij hostels. Ik vind het vooral fijn dat het een kamer voor mijzelf is en geen slaapzaal. Het restaurant waar je ook kunt eten als je er niet verblijft, ziet er wel heel gezellig uit. Ik heb na aankomst nog geprobeerd daar wat te eten, maar ik kreeg echt niets op. Ik was optimistisch om na het douchen en dit eten naar bepaalde tempels te gaan, maar ik voelde me zo moe en beroerd dat ik op bed ben gaan liggen.

Op een gegeven moment was het bijna half 5 en dacht ik: ja maar je moet wel iets gaan doen. Kom op, ga op pad. Dus met heel veel strijd ben ik toch op pad gegaan. M’n camera er bij en ik leefde weer. Hiervoor kwam ik. De twee tempels waar ik heen wilde waren al gesloten, dus daar kon ik niet naar binnen. De Wat Arun heb ik wel gezien in de avond, dat was ook erg mooi. Maar een andere dag deze week wil ik er nog echt heen. Bij veel gebouwen (vooral tempels vanuit de buitenkant) sta ik met open mond met bijna kwijl te kijken. Wat een prachtige details!!! Onderweg naar het hostel ‘s avonds ook lekker gegeten, alleen nog steeds een beetje misselijk. Dus ik neem de rest mee naar het hostel. Ja, hiervoor kwam ik naar Azië. Zelfs in het restaurantje nog 5 minuten geskyped met m’n oma en opa. Ik weet ook dat ik gewoon bij de straten van mijn hostel goed kan eten (grenst aan Khao San Road en Soi Rambruti Road), want deze zijn flink tot leven gekomen. Hier waren al gezellige restaurants en winkels, maar nu ook vol met street food. Alleen heb ik net al op en ben ik nog steeds moe van de reis. Goed, de komende dagen dan maar. Ik ben nog niet weg uit Bangkok. Uiteindelijk was ik dus weer in m’n kamer en eigenlijk breek ik weer een beetje. Ik ben hier nu echt alleen. Als ik me zo maar niet de gehele reis ga voelen, want dan ga ik de 5 maanden niet volhouden.




Op mijn tweede dag in Bangkok voel ik me al wat beter, alleen mijn eetlust is nog niet optimaal. Het is hier ook bloedheet, dus het komt ook daardoor. Ik heb ‘s ochtends voor ik naar het verzamelpunt van Co van Kessel moest zijn een ritje met de tuktuk gemaakt. Het is echt zo, al die trucs die ze proberen te doen wat je altijd hoort. Het was sowieso een hele belevenis om in een tuktuk te zitten. Ze rijden heel hard en overal tussendoor. Uiteindelijk ben ik aangekomen bij Co van Kessel, waar ik de gecombineerde fiets – en boottour ga doen. Hier heb ik heel veel positiefs over gelezen en heb ik ook echt naar uit gekeken. Het is het geld helemaal waard geweest. Het was echt geweldig. Je kwam echt overal op de fiets. We hebben door de smalle straten waar mensen wonen gefietst, dwars door het drukke China Town, de markt, de autoweg vol met auto’s en tuktuks. Vervolgens gingen we met een long tail boot naar het rustige gedeelte in het noorden van Bangkok. Hier fietsen we door het groen en rust van een oasen. Zo’n groot contrast met het drukke Bangkok. Uiteindelijk gingen we ook met de long tail boot terug en toen zag je heel veel huizen die op het water staat, sommige zelfs op instorten of waarvan je weet dat als er een overstroming is het huis onder water staat. Zo anders dan hier.



Uiteindelijk ben ik ‘s avonds na de tour alvast gaan kijken naar de nachttrein van Ayutthaya naar Chiang Mai, want ik hoorde dat het door het hoogseizoen snel uitverkocht was. Ja hoor, dat was het dus al. Voor de nachttrein kon je alleen nog maar een zitstoel reserveren, maar je wilt natuurlijk bij een nachttrein kunnen slapen op een bed. Ik ging daarom kijken naar een nachtbus. Die was er, maar ik bleek niet goed te hebben gekeken en hem vanuit Kanchaburi te hebben geboekt. Ayutthaya wilde ik namelijk vanuit Kanchaburi doen. Dit wordt nu anders, ik ga aan het einde van de reis terug naar Bangkok en dan doe ik vanaf daar een dagtrip. Ook ga ik nu een naar olifanten reservaat in de buurt van Kanchaburi in plaats van Chiang Mai, omdat ik nu een dag langer in Kanchanaburi zal zijn.  Er is geen woord over gelogen dat als je een planning maakt dat die toch anders zal verlopen.

Op de derde dag heb ik een tour naar Maeklong Railway Market en Damnoek Saduak gedaan. Ik moest hier voor om 6u ‘s ochtends klaar staan, want het is nog best een eind van Bangkok vandaan. Je kan er zelfstandig heen maar dat is wel meer gedoe. Daarom had ik het via een tour gedaan. Bij Ban Kalong (naast de zoutvelden) zijn we met de trein opgestapt, zodat we op het moment dat de trein dwars door de markt reed dat ook konden ervaren. Het is een beetje te vergelijken met de Train Street in Hanoi, maar dan dwars door de markt. De ruimte tussen de mensen, de markt en de trein is super smal. Als je uit het raam van de trein wilt kijken, moet je dus wel erg uitkijken. Of wanneer je op de markt staat en de trein passeert. Daarna gingen we naar de drijvende markt, waarbij de marktkraampjes op de boten zelf zijn. Je zit met een groep op een boot en als je iets ziet op een boot van een verkoper, dan zeg je dat en kun je het daar kopen. Je kunt op de boten heel veel souvenirs kopen, maar wat eigenlijk het ook zo bijzonder maakt is dat ze zelfs op die boten koken! ‘S Middags ben ik gaan rusten en ‘s avonds ben ik naar de Siam Niramit dansshow gegaan. Ik wilde hier heen doordat mijn opa en oma dit soort dansshows vroeger vaak hebben bezocht en ik bij hun daar de video’s van zag en dat ook mooi vond. Het is sowieso heel leuk om dit nu met hun te kunnen delen, want mede door hun wilde ik zo graag naar Azië. Waar ik nu ben geweest, zijn zij ook geweest. Ik ben met de app Grab gegaan, de Aziatische Uber. Dit werkt echt ideaal, want je spreekt van te voren al een prijs af en er je krijg niet achteraf nog kosten bij. Ik ben Grab gaan gebruiken nav dat ik met het meisje dat ik bij de fiets tour had ontmoet een Grab had gedeeld en zij mij liet ziet hoe het werkte. Uiteindelijk ben ik toch maar bij het duurdere buffet van het theater gaan eten, want mijn Grab driver zei ook al dat het nu donker was en dat ik ook als een vrouw alleen aan mijn veiligheid moest denken + de tijd. Nu was ik in ieder geval ook naast het theater. Deze Grab driver was trouwens sowieso aan te rijden. Ik heb zijn nummer gekregen, want dan kan ik hem bellen als ik hem voor een dag wil inhuren om naar Ayutthaya te gaan. Dan kon hij daar ook tegelijkertijd een gids zijn, super handig! De show was trouwens echt prachtig. Die kostuums, het decor, hoe ze hun handen zo ver kunnen buigen.. Hoe dan?? Wel vind ik het jammer dat ik dit soort momenten niet met Sander of andere kan delen, dat ik dit alleen moet beleven.







Mijn laatste dag in Bangkok besluit ik opnieuw naar de Wat Pho en de Wat Arun te gaan. Eerst moet ik uitchecken bij mijn hostel (ik had later pas besloten een dag langer te blijven, maar privé kamers waren niet meer beschikbaar bij hetzelfde hostel, dus mijn laatste nacht in Bangkok is in een ander hostel). Daarna ging ik naar het Royal Palace, wat ook erg indrukwekkend was om te zien. Ik was er al vroeg maar toen was het al druk. Toen ik weg was het nog erger, dus laat staan als je er pas rond half 1 bent. Daarna ging ik door naar de Wat Pho (hier kun je een mega grote gouden Buddha vinden) en de Wat Pho. Dit was allemaal bij elkaar in de buurt. Daarna pakte ik weer een Grab om naar het Lumphini park te gaan, want hier lopen ook leguanen (stiekem een reden waarom ik er heen wilde). Het Lumphini park ligt bij het gebied met alle wolkenkrabbers en hier is het pas echt druk. Vooral het verkeer. Vanaf daar liep ik in +/- 20 minuten naar de Mahanakhon Skywalker. Het hoogste gebouw met 78 verdiepingen, Ik ben helemaal bovenaan geweest en je had hier ook een heel tof uitzicht. Op de 78e verdieping kon je op het glas staan en naar beneden kijken. Dan zag je de gebouwen onder je. Stiekem was dit wel een beetje eng. Ik had hier ook mijn eerste foto moment als westers persoon. Ik vond het wel grappig, maar als het vaak gebeurd dan ga ik geld vragen, hoor 😛 Daarna ben ik naar mijn andere hostel gegaan en kreeg ik daar een gratis upgrade. Ik zou eerst een gedeelde badkamer hebben, maar die werd gerenoveerd dus ik kreeg eigenlijk een normale hotelkamer. Ooh, wat was dit fijn zeg. En hier was veel minder geluid, nog steeds wel dicht naast de Soi Rambrutti en Khaosan road, maar ik kon tenminste m’n oordoppen in doen zonder het geluid te horen van alle muziek van de restaurants en luide stemmen van de mensen die er lopen. Bij het eerste hostel was het geluid echt hard en duurde het altijd lang voor ik in slaap viel. Fijn om Bangkok zo af te kunnen sluiten met wat meer rust. O ja, ik heb zelfs bij dit hostel nog even in het zwembad gezwommen. Het was 19:30u en het water was nog lekker + ik was de enige in het zwembad. Heerlijk het rijk even voor mij alleen.

\

DCIM100GOPROGOPR0122.JPG





De volgende blog zal over mijn verblijf in Kanchaburi gaan, want dat is de volgende bestemming.

 

0 comment

You may also like

Leave a Comment