Home TravelAsia Nong Khiaw & Muang Ngoy: het authentieke Laos!

Nong Khiaw & Muang Ngoy: het authentieke Laos!

by Jessica

Het grootste verschil tot nu toe met Thailand zijn de veel slechtere wegen hier, dat je hier niet echt supermarkten hebt (eerder lokale winkeltjes) en voor mijn gevoel hier meer omringd ben door de natuur. In Thailand moet je er meer voor reizen. Ik vertrek vanuit Luang Prabang, een toffe stad die niet echt als een stad aan voelt mede door de omringende natuur. Het is hier ook duidelijker armer en de Laotiaanse Kip is op dit moment het meest verwarrende geld tot nu toe, door de vele nullen.
Het is nu tijd om naar Nong Khiaw te gaan. Vooral onderweg naar Nong Khiaw merk ik dat de wegen hier slechter zijn. Ik merkte het al toen we naar de watervallen bij Luang Prabang gingen, maar hier helemaal. Er zaten allemaal gaten in de weg en veel hobbels, want er liggen veel steentjes op de weg. Ik hoorde van een man die ook bij mij in de bus zat en hier elk jaar 3 maanden is, dat ze de wegen nu aan het verbeteren zijn. Dat had ik inderdaad al gezien onderweg en afgelopen jaren bestond de gehele weg vanuit Luang Prabang dus alleen maar uit hobbels.
Mijn hostel ligt aan de Nam Ou rivier, maar om heel eerlijk te bekennen stinkt het wel een beetje hier. Mijn kamer is ook naast de rivier, maar gelukkig stinkt het binnen niet. Het is hier in Nong Khiaw (of Laos in het algemeen) ook veel stoffiger buiten doordat de wegen nog niet echt verhard zijn en dat merk ik wel aan mijn neus, want ik moet hier vaker niesen. Het lijkt een beetje alsof de tijd hier stilstaat, zeker als ik vergelijk met Nederland. Het is hier zeker wel primitiever (al verbaast het me dat de wifi hier in mijn hostel beter werkt dan in de stad Luang Prabang) en de mensen leven hier in grote rust. Er is hier verder niet veel, behalve wat restaurantjes, tour agencies en lokale winkeltjes. Nong Khiaw is gelegen naast de rivier en is omringd door de karst gebergten en kalksteen rotsen. Je hebt hier ook vele tour agencies waarbij je trekkingen naar watervallen of grotten kan boeken. Ook kun je een tour doen waarbij je oa dan ook Muang Ngoy bezoekt, maar ik heb geïnformeerd maar dan ben je maar maximaal een uurtje in dit mooie dorpje. Dus ik heb nu een tour geboekt waarbij ik een waterval, een Khmu dorpje en een grot bezoek. Bij bijna alle andere tours zat Muang Ngoy voor 1 uur bij. Ik wil een hele dag naar Muang Ngoy. De enige manier om Muang Ngoy te bezoeken vanaf Nong Khiaw is via een boot die of om 11u vaart of om 14u. Wil je terug naar Nong Khiaw, dan kan dat alleen de volgende ochtend om 9:30u. Dus ik heb de boot van 11u voor over een paar dagen geboekt naar Muang Ngoy en dan blijf ik er een dag + 1 nachtje. Alleen nadat ik het geboekt had, sprak ik de een manager uit Nieuw Zeeland van een andere tour organisatie en hij was heel eerlijk. Ik had het bootticket niet van te voren hoeven te boeken, want het is heel makkelijk om op de ochtend zelf kunnen doen en nu kostte het me meer.

Dag 2: Ik heb vandaag de waterfall trekking tour gedaan. Ik word bij de groep van de eerlijke manager van gisteren geplaatst, want ze werken samen. Als de een weinig mensen heeft dan wordt die bij een andere gevoegd. Ze zeiden tegen mij dat het andere stel dat had geboekt, een er van ziek was en af hadden gezegd. Dus ik was de enige in de groep en moest daarom bij de andere tour agency. Maar de eerlijke man zei al ‘ja dat is zeer waarschijnlijk een trucje geweest. Ze hadden waarschijnlijk gisteren helemaal niemand voor de tour behalve jou.’ Ik vind het iig niet erg, want de groep waar ik bij wordt gevoegd is leuk. Ik ontmoet er een Amerikaanse vrouw die na +/- 20 jaar het zelfde werk heeft gedaan en zelfde huis heeft gewoond, graag rond wilde reizen. Eerst in Europa, nu door Azië. Ze had hele interessante verhalen. Tot nu toe zijn de mensen die eigenlijk 40+ zijn toch de mensen die de interessantste verhalen hebben.

We gingen eerst met een boot naar een dorpje, vanaf waar de trekking naar de waterval begon. Het was niet alleen naar de waterval lopen, maar ook langs de waterval omhoog klimmen. Een ding is zeker, hier in Azië zit ik niet op mijn luie reet en ik heb al vele workouts gehad hier. Niet door te fitnessen, maar dan moet ik voor een tempel 300+ traptreden lopen, dan ga ik naar een waterval die een hele klimtocht blijkt te zijn, dan ga ik ziplinen, doe ik een jungle + grot trekking, dan weer een tempel met veel traptreden, weer een viewpoint waarbij je flink moest klimmen om er te komen en dan nu weer een trekking. Ik ben niet de snelste, want vooral bij de waterval moest ik uitkijken dat ik niet uitgleed, maar het lukt me wel. Eenmaal boven bij de waterval aangekomen, eten we lunch dat de tourguide had meegebracht. Ze gebruiken hier in Azië vaak bananen bladeren als een bord voor hun eten. Dat had hij nu ook gedaan. Daarna gingen we terug naar beneden en gingen we weer met de boot naar een Khmu dorpje. Ik had zo’n spijt dat ik mijn grote camera niet mee had, want er waren hier zoveel fotogenieke mensen (ze lijken het hier in Laos totaal niet erg te vinden als je hun fotografeert als je het vraagt, dus ik probeer dat nu meer te doen). Ik had mijn camera niet mee, omdat ik bij een vorige soortgelijke trekking hem wel mee had, maar niet had gebruikt. Ik wilde ook niet dat ie nat zou worden oid. Maar we gingen dus in dat dorpje ook de school bezoeken. Daar waren een heleboel kinderen en ze vonden het zo leuk dat wij er waren. Ze waren zo blij, nieuwsgierig en zo open naar ons toe. Het was zo’n toffe ervaring dit. Het was alleen jammer dat we het niet van te voren wisten, anders hadden we misschien nog wat schoolmateriaal zoals schriften of pennen kunnen meenemen om aan de docent te geven. Er was voor de hele school maar 1 docent trouwens. Dat is tegelijkertijd dan ook weer iets treurigs. Daarna gingen we nog een grot in, en eigenlijk had ik daar na zo’n dag (en helemaal na de toffe ervaringen met de schoolkinderen) niet echt zin meer in. Maar goed, dit was gelukkige van korte duur. Waarschijnlijk had ik van de grot meer genoten als we dat als een van de eerste dingen hadden gedaan. De dorpjes die we bezochten waren trouwens ook alleen bereikbaar via de boot. Dus de mensen leven hier naast heel primitief ook erg afgezonderd. De meeste verse producten kweken zij zelf, maar als er iets anders is moeten zij met de boot naar Nong Khiaw.

Ik hoorde tijdens de tour ook verwarrende verhalen over de vertrektijden van de boot en het voelde toch niet helemaal goed met waar ik heb geboekt. Ik moet morgen 11u bij hun office zijn en dan brengen ze me naar de pier (maar die is blijkbaar 5 minuten van mijn hostel, dus niet nodig). Maar de boot vertrekt 10:30 óf 14:30. De boot wil je dus echt niet missen. Na het navragen beweren ze dat de boot later dan 10:30 vertrekt omdat ze toch altijd op mensen wachten, maar dat is niet een risico dat ik wil lopen. Ik moet die boot van 10:30 hebben. Ik hoorde iig hele tegenstrijdige en verwarrende verhalen. Ik heb het bootticket kunnen cancelen en een gedeelte terug gekregen na wat moeite, want ik wil zeker weten dat ik op tijd de boot heb en het is schijnbaar heel makkelijk zelf te regelen vlak voor vertrek. Ik voelde me een beetje een irritante klant en het was een beetje akward, want toen ik aan kwam lopen werd ik heel warm verwelkomd (ze waren met z’n allen incl. mijn tourguide van vandaag) aan het avondeten. Dus dat ik ineens dit wilde regelen terwijl zij er allemaal bij waren, voelde het een beetje alsof ik aan het zeuren was. Maar daarna was het opgelost en wilden ze dat ik nog even met hun een biertje deed. Ik drink eigenlijk niet echt bier, behalve radler, maar het was prima bier haha. Dus uiteindelijk met de locals bier gedronken! Ik had mijn glas op en toen schonken ze weer bij. Ze zeiden ja hier in Laos drinken we niet 1 bier, maar altijd een couple (een paar). Dus het is of 2, of 4 of 6 etc biertjes, maar nooit 1 bier, of 3 bier of 5 bier etc.
Daarna heb ik wat gegeten bij het restaurantje dat de Amerikaanse vrouw mij had aangeraden. Niet veel later komt ze daar ook aan en zitten we samen aan tafel.
Vandaag was een mooie dag. Er is duidelijk verschil tussen Thailand en Laos. Ze hebben hier bijna geen zuivelproducten. Ze hebben het wel, omdat het voorheen bezet was door de Franse kolonie, dus er zijn nog mensen die het willen en voornamelijk voor toeristen). Er wordt eigenlijk voornamelijk alleen het vlees van een koe of geit gebruikt, maar de melk bijna niet. In Thailand bevat veel eten en drinken melk of zuivel. Maar goed, dat is niet het belangrijkste verschil. De armoede is hier sterker aanwezig, dat zie je aan de wegen (die zijn weinig verhard, dus het is heel stoffig en mijn neus is daardoor nu ook echt verstopt) of aan hoe ze wonen. Toch lijkt het niet alsof de mensen hier lijden, want bij veel armoede zie je dat de mensen er ook onder lijden. Maar hier zijn ze zo bezig met het liefhebben en zorgen voor hun familie, dat wij hier in het westen daar eigenlijk meer een voorbeeld aan zouden moeten nemen. We zouden ons minder met status en of je wel een succesvol leven lijdt bezig moeten houden en meer aandacht voor elkaar. De armoede is fascinerend/mooi om vast te leggen op beeld, maar tegelijkertijd ook zo confronterend en besef je echt hoe goed je het hebt in Nederland. Ik voel me (vooral na vandaag) zo dankbaar voor alles.
Er is niet gelogen over Nong Khiaw, het is een plek waar de tijd stil staat en het is nog het authentieke Laos. Er heerst hier veel rust. Waarschijnlijk zal dit plaatsje binnen een paar jaar al veel toeristischer en dus minder authentiek zijn dan het nu is. Ze zijn bezig met de wegen te verbeteren en bij de pier wordt een nieuw hotel/resort gebouwd. De tourguide vertelde tijdens het bier drinken dat hij er tegenover woont, nu nog mooi uitzicht heeft op de rivier, maar zodra de bouw klaar is hij dat mooie uitzicht verliest.

Dag 3: De Laotiaanse kip begint nu wel een soort van te wennen. Ik geef nog steeds wel eens het verkeerde briefje met te weinig nullen, maar het omrekenen naar Euro’s gaat makkelijk. Ik moet er simpelweg een paar nullen vanaf halen. Ik ben vandaag met de boot naar Muang Ngoy gegaan. Dit dorpje is alleen bereikbaar met de boot. De boot vertrekt vanaf Nong Khiaw 2x op een dag en als je terug wilt naar Nong Khiaw kan dat pas de volgende dag, omdat de enige boot die vanaf daar vertrekt om 9:30u is. Ik blijf er dus een nachtje, dus ik laat mijn grote spullen in de kamer van Nong Khiaw. Ik heb nu even een dubbele kamer, omdat ik eerst niet zeker wist of ik naar Muang Ngoy zou gaan. Maar beide overnachtingen waren goedkoop, dus het is geen grote ramp. Ik vind het alleen maar fijn dat ik niet al mijn spullen voor 1 nachtje mee hoef te sjouwen. Muang Ngoy is nog rustiger dan Nong Khiaw en eigenlijk is er niet echt iets te doen. Het is vooral heel local en het boerderij achtige leven van de mensen die hier leven. Tijd lijkt hier echt stil te staan, omdat er niets is. Wel is het een mooie plek om een aantal dagen te verblijven, want je kunt vanaf hier ook allerlei trekkingen doen naar viewpoints, watervallen, grotten en lokale dorpjes (zoals ik met de tour had bezocht). Er is een dorpje die volgens google maps 35 minuten lopen was (Ba Na village) en dat leek me heel gaaf, maar gezien ik de dag er voor al een trekking had gedaan en als ik de dag hierna terug zou zijn in Nong Khiaw had ik als plan te hiken naar een viewpoint, dus deze dag in Muang Ngoy wilde ik rust hebben. Dus ik heb vooral lekker gewandeld door het dorpje en gewoon even niets gedaan. Uiteindelijk besluit ik aan het einde van de middag een herbal cream massage te nemen. Een speciale zalf met kruiden die heel goed waren voor mijn spieren. Toen ik wilde gaan avondeten kwam ik de rond de 75-jarige man tegen waarmee ik de taxi naar Nong Khiaw deelde. Hij herkende me nog, dus hij vroeg of ik bij hem aan tafel kwam zitten tijdens het avondeten. Hij gaat elk jaar 3 maanden naar Muang Ngoy, dan 6 weken terug San Francisco, dan 5 maanden wonen in Mexico en dan weer terug naar San Francisco, en zo gaat het cirkeltje rond. Ik vind het bijzonder en dit is dus wat ik bedoel ik met de interessante verhalen. Allemaal een bijzondere levensstijl of die al veel hebben gereisd.

Dag 4: Ik neem de boot van 9:30 weer terug naar Nong Khiaw, gezien er ook geen andere is. Ik had trouwens pas voor een tweede keer bij een hostel dat ik een buffet had als ontbijt. In Europa ben je niet anders gewend dan dat je een buffet ontbijt hebt in een hotel. Hier is dat eerder uitzondering. Of je besteld vanaf de menu kaart of je moet zelf ergens wat te eten vinden. Het was een goed ontbijt, met veel fruit soorten en allemaal lekkere broodjes en cakejes.
Ik besluit te hiken naar het Phadeng Peak viewpoint. Dit schijnt een van de makkelijkere en minst lange hikes te zijn van alle viewpoints hier in Nong Khiaw. Eerst loop ik verkeerd (google maps is niet altijd betrouwbaar) en kom ik bij een zandpad, waarbij ik echt helemaal onder kom te zitten. Gelukkig had ik mijn mondkapje, man wat een stof/zand. Uiteindelijk vind ik de entree en samen met nog een backpacker loop ik naar boven. Het zijn vooral heel veel traptreden, dus het is best wel vermoeiend en ik ben ook niet echt bepaald sportief. Als je een normale conditie hebt, doe je er ongeveer een uur over om boven te komen. Ik ben wel wat langzamer dan de gemiddelde persoon, dus ik heb er denk ietsjes langer dan een uur over gedaan. Eenmaal boven is het uitzicht echt waanzinnig, het totaal waard geweest. Ook ontmoet ik hier nog een groep backpackers, die ik later op de dag in Nong Khiaw nog tegen kom en uiteindelijk ‘s avonds nog wat mee ga drinken. Dat is wel leuk, eindelijk een keer een groep van mijn leeftijd (of iig 20ers). De jongste was 19 en de oudste 27 net als ik. ‘s Middags besluit ik een Laotiaanse herbal steam bath te nemen (dat is schijnbaar echt iets wat je moet doen hier in Laos). Op de een of andere manier dacht ik door het woord bath dat er ook een zwembad was, maar het was alleen een stoombad sauna. Achteraf super logisch natuurlijk. Voor €2,50 kon ik een uur lang in een sauna. Alleen normaal gesproken zit je ongeveer 10-15 minuten in een sauna en dan ga je weer afkoelen, dus ik ben meerdere keren even de sauna ontvlucht omdat het echt heel warm was. Ik denk dat deze sauna nog warmer was dan de Marrakesh sauna in Elysium en dat is een behoorlijk warme sauna. Wel waren de kruiden van deze sauna heel fijn en voelde ik me daarna wel gereinigd en zen + elke keer dat ik de sauna uit ging kreeg ik gratis een hele lekkere thee, waarvan ik nog niet heb kunnen uitvinden wat voor thee dat nou was.

De dag hierna ga ik weer terug naar Luang Prabang (zaterdag), omdat ik op zondag naar Vang Vieng ga en vanaf Nong Khiaw was dat een lange reis waar ik even geen zin in had. Ik heb de bus pas rond 14:00u, dus rond 17:30u kwam ik aan inbLuang Prabang, zodat ik in ieder geval de avond rustig aan kan doen. Ik verblijf in hetzelfde hostel als eerst, zodat ik in dezelfde buurt zit als de vorige keer en ik dan al weet waar alles is. Ook was het een goed hostel, dus vond ik het geen probleem om er nog een keer te verblijven. Gelukkig was er nog een slaapplek. Eerst ging ik lopend naar het busstation. Het was een paar minuten langer dan toen bij Khao Sok, maar ik vond het nu wel zwaarder om te lopen. Het was ook wel warmer dan daar. Ik moest nog 5 minuten lopen toen een tuktuk stopte en me aanbood het laatste stukje gratis naar het busstation te brengen. Dat was heel fijn! Ik had mijn busticket al online gekocht, omdat ik fijn vind om +/- een week van te voren mijn vervoer en verblijf geregeld te hebben, in plaats van zoals de meeste backpackers een dag van te voren. Bij de meeste plaatsen kan je dat namelijk wel een dag van te voren bij het hotel of een tour agency doen. Maar het geeft me meer rust als ik het al geregeld heb. Ik heb er dan geen omkijken meer naar, ik kan het niet meer vergeten en dan hoef ik er niet over in te zitten dat alles al volgeboekt is. Normaal gesproken doe ik dat via een super overzichtelijke website 12go.asia, echt een aanrader ook voor als je maar een paar weken op vakantie gaat in Azië en je alle trein – of bustickets al in Nederland wilt regelen. Toen ik mijn busticket van Nong Khiaw terug naar Luang Prubang boekte, deed ik dat via een andere website. Het e-ticket zag er anders uit, maar nog steeds duidelijk dat het voor de bus was. Als je online je ticket boekt (zoals bij 12go.asia) dan moet je altijd nog naar de balie om het om te zetten naar een normaal ticket, maar dit is altijd binnen een paar minuten geregeld. Ze snapten er dit keer helemaal niets van en beweerden dat de bus al helemaal vol was geboekt, ze niets van deze boeking af wisten en dat ik de volgende van 15:00u-15:30u moest nemen (dat zou betekenen dat ik nog later in Luang Prabang aan zou komen) en ik vond het heel raar, want hoe kan ie vol zijn terwijl ik een ticket heb met een zitplek voor dat tijdstip? Ze leken er zelf ook niets van te begrijpen en ze zaten allemaal tegen elkaar in hun eigen taal te praten (en vooral te lachen, ik denk mij uitlachen) waardoor ik er al helemaal niets van begreep. Uiteindelijk waren er 2 busjes die tussen 13:30u en 14:00u die naar Luang Prabang gingen en ineens kon ik toch wel weer mee? Het was in ieder geval verwarrend en voor het eerst dat het zo vaag aan toe ging met een online busticket. Ik baalde er echt van als het echt betekende dat ik nog later de bus zou hebben, maar gelukkig kwam het goed. In de mini vans hier in Laos zit je wel meer als een sardientje in de bus dan in Thailand, dus ik ben ook weer benieuwd hoe de busreis naar Vang Vieng zal worden. In het hostel in Luang Prabang blijk ik uiteindelijk precies dezelfde kamer te hebben als de vorige keer, dat vind ik wel toevallig.

Nog een verschil met Thailand is trouwens, dat het hier lang duurt voor je je eten krijgt. In Thailand kreeg ik binnen 5 minuten altijd mijn eten en hier ik wacht ik altijd zeker 15-30 minuten voor ik het krijg. Het is niet raar om te moeten wachten, maar dan blijkt maar weer hoe snel iets went als je er een maand bent.

 

 

 

0 comment

You may also like

Leave a Comment