Home TravelAsia Siem Reap & Phnom Penh

Siem Reap & Phnom Penh

by Jessica

Ik doe even deel 2 van Siem Reap in een nieuwe blog, omdat het anders te veel foto’s werden en de video ook veel en veel te lang werd. Ik doe echt wel pogingen om ze korter te krijgen, maar dat vind ik moeilijk omdat het tegelijkertijd voor mijzelf ook een soort dagboek moment is en ik eigenlijk ook iets te veel film. Weet in ieder geval dat ik een poging tot doe!

Siem Reap deel 2:

Dag 3: Na twee dagen Angkor te hebben gehad, neem ik ‘s ochtends de tijd om uit te rusten. Ik loop een beetje rond door de stad, maar ik heb hier niet echt veel foto’s gemaakt. Ik voel me toch nog niet 100% op gemak om hier rond te lopen met mijn grote camera. Ik word toch een beetje aangestaard alsof ik de rijke westerse toerist ben en het is hier op veel plekken best wel druk en chaotisch.
‘s Middags heb ik een halve dag tour naar de floating village Kompong Phluk en het Tonle Sap meer. Kompong Phluk staat normaal gesproken onderwater, maar omdat het droogseizoen is kun je er nu lopen. De huizen zijn hoog gebouwd, omdat in het regenseizoen het water erg hoog kan komen te staan. Zo hoog dat als de huizen normaal op de grond staan compleet onderwater raken, niet recht overeind blijven staan en hier niet te leven valt. Dus zodra het water hoog komt te staan, kunnen de mensen hierdoor alsnog blijven wonen. Alles wordt dan per boot gedaan. Ik vind het wel jammer dat ik deze ervaring nu mis, omdat het droogseizoen is, maar toch is dit ook al heel indrukwekkend om te zien. Op het Tonle sap meer (het grootste meer in Cambodja, wanneer als het water hoog genoeg staat je vanaf hier met de boot naar Battambang of Phnom Penh kan reizen) heb ik wel een aantal huizen op het water zien staan. Nu het droogseizoen is, is het dorpje per bus te bereiken. De weg er naar toe verdwijnt volledig tijdens het regenseizoen en moet tijdens droogseizoen opnieuw worden aangelegd. Dit gebeurd niet met geld van de overheid, maar met het geld dat door toerisme wordt verdiend. Daarom is het toerisme hier extra belangrijk. Honderden boten die gebruikt worden voor de toeristen kunnen door droogseizoen niet worden gebruikt. Dus honderden mensen uit het dorp zitten dan met werk en minder inkomen. Extra verdrietig dus dat er nu door het virus er veel minder toeristen dan normaal zijn.
Ik zie dan ook veel armoede in het dorp. In Siem Reap zag ik dat al, maar daar heb je tenminste nog stroom, goede voorzieningen en ‘schoon’ water. Hier heb je dat allemaal niet. Zodra het water stijgt, moeten de kinderen ook oppassen. De meeste kinderen kunnen niet zwemmen. Het onderwijs is te duur, dus veel kinderen hebben alleen les gehad op de basisschool en beginnen ze al jong met werken. Is je vader visser, dan wordt het kind al snel ook visser. Het kind doet het beroep van de ouders. Het was heel fascinerend om te zien hoe ze hier leven, zo anders hier, maar tegelijkertijd ook verdrietig. Het Tonle sap lake was teleurstelling. Het meer was prachtig en ik had er graag meer van willen zien, zeker door de verhalen van mijn oma en opa. Maar we vaarden er maar heel kort op, we werden gedropt bij een restaurant op het water en we moesten daar 1,5u/2u blijven tot de zon onderging. Ik had meer tijd op het meer zelf verwacht. Daarna werden we terug geroepen, dus ik denk yes eindelijk meer tijd op de boot, maar nee binnen 5 minuten waren we weer op het vaste land om de rest van zonsondergang te zien. Er werd geen reden gegeven waarom het zo ging als nu. Ik heb een vermoeden dat het kwam door het droogseizoen, dat het water misschien te laag was om verder te varen. Ik leerde er ook een koppel uit Zuid Afrika (Kaapstad) kennen, super leuk! Jammer genoeg gingen zij alleen de dag er na al naar Thailand.

Dag 4: Vandaag heb ik rustig aan gedaan, ik had voor vandaag niet echt iets gepland. Ik heb mijn postpakket met de (inmiddels extra bijgekochte) souvenirs en wat kleding naar Nederland gestuurd. Dit keer gaat het wel alleen langer duren dan in Thailand, want de enige optie die ik dit keer had was per boot en dat zou dan 2 tot 4 maanden gaan duren. Ook moest ik mijn belastingaangifte gaan doen. Gezien ik ondernemer ben, moet ik dat verplicht doen. Ik moet alleen terug gaan betalen, dus ik raak eigenlijk gelijk een beetje in de stress hoe het dan verder moet met de reis. Ergens had ik het wel verwacht dat ik moest gaan betalen, want ik had bij Hoogvliet meer gewerkt en voor mijn onderneming had ik voor het eerst meer inkomsten dan uitgaven. Zal ik nu dan toch korter gaan reizen? Vietnam en Indonesië wil ik sowieso niet skippen, dus het enige wat ik eigenlijk zou kunnen skippen is Maleisisch Borneo. Maar ik ben bang dat ik er anders nooit heen zal gaan, omdat ik verder niemand thuis ken die het ook aantrekt. Dus ik moet alles even opnieuw gaan uitrekenen, nog meer op m’n budget gaan letten. Voor nu heb ik een aantal dagen geschrapt, maar denk dat ik beter een bestemming (en dan kom ik toch al snel uit op Maleisisch Borneo worden) kan schrappen vanwege de vliegkosten. Ik zag wel een goedkoop vliegticket op de uitgerekende datum dat ik terug wil komen en dat datum aangepast kon worden, maar misschien toch nog even afwachten tot ik Vietnam heb gehad en dan pas boeken. Vietnam gaat een paar dingen hebben die iets duurder zijn (de easyriders) maar die ik absoluut wil doen daar. De jaaraangifte heb ik nog niet verstuurd, ik heb nog tijd tot eind april. Dus als ik het dan verstuur, krijg ik misschien de rekening ook wanneer ik alweer terug ben van de reis en weer aan het werk ben. Toch voel ik me wel hierdoor een beetje verdrietig en vooral gefrustreerd door. Het idee dat ik misschien toch Maleisisch Borneo zal moeten skippen vind ik dan ook echt niet leuk. Ik heb gelijk geen zin meer om dingen te doen vandaag, maar ik dwing mezelf toch nog om de deur uit te gaan, want ik wil geen complete dag in de kamer blijven. Uiteindelijk heb ik nog ergens wat gegeten en ben ik naar een zwembad gegaan. Bij veel (luxe) hotels kun je voor een kleine toeslag het zwembad hele dag gebruiken. Ik kon nu gratis het bad in als ik iets bestelde, dus uiteindelijk werd het een drankje. Later heb ik nog wat meer rondgelopen, heb ik weer eens street food gegeten, onder mom van budgetteren, maar vooral omdat ik nu weer iets goeds tegen kwam.  In pakse vlakbij mijn hostel vond ik het niet zo denderend namelijk. Nu moet ik weer alles inpakken, omdat ik de volgende ochtend naar Phnom Penh vertrek. Bij het guesthouse waar ik in Siem Reap verblijf, is het personeel trouwens super vriendelijk en ook elke keer als ze me zien heel geïnteresseerd in hoe mijn dag was etc. Siem Reap was op zich wel leuk, het had wel een leuk centrum, maar het is hier wel chaotisch en wat drukker, waardoor ik niet volledig op gemak rond met mijn camera rondliep.

Phnom Penh

Dag 1: Ik moet vroeg opstaan, om 7:15 word ik al opgehaald. Het was een beetje vaag, want ik werd met de scooter opgehaald wat een gedoe was met mijn tassen en het scooter stukje was uiteindelijk maar 2 minuten. Had ik net zo goed kunnen lopen, maar goed dit zat bij het busticket inbegrepen. Daarna moest ik wachten op de bus en de bus die toen kwam bleek nog niet de juiste bus te zijn. Dus uiteindelijk heb ik twee ophaalmomenten nodig gehad om bij de juiste bus te komen. Pfff, het was ook allemaal onduidelijk en ze konden geen Engels, dus ik begrijp er ook niets van. Er wordt gewezen dat ik hier heen moet. Het zal wel. Ik blijk alleen de enige toerist te zijn. Ik voel me daar een beetje ongemakkelijk bij. De hele busrit is hartstikke vaag met ook hele rare tussenstops. Ik weet de hele tijd eigenlijk niet wat er aan de hand is. Een paar keer stopt de bus om verkopers in de bus te laten om te verkopen. Door al dit gedoe kwamen we 3 uur later aan in Phnom Penh. Ik wilde deze middag graag naar het Royal Palace, omdat ik daar in principe de tijd voor zou hebben, maar doordat ik pas rond half 5 bij mijn hostel aan kwam is er niets van terecht gekomen. Ik had tijdens de busrit ook last van wat spanningen door de verhalen die ik hoorde over de veiligheid in Phnom Penh. Ik ken een paar mensen die er zijn beroofd toen een scooter langs hun reed op straat. Hoewel dit overal kan gebeuren, is Phnom Penh sowieso niet de meeste veilige stad in Azië. Dus ik ging hier sowieso al niet helemaal met een lekker gevoel heen. Ik vond het de vreselijkste busrit tot nu toe, niet eens zozeer door de staat van de weg. Die was prima namelijk, niet zo hobbelig, maar het was allemaal zo vaag, zoveel rare stops, ik was de enige toerist, zoveel onduidelijkheid, 3 uur later op bestemming… Het stuk vanaf de busstop naar mijn hostel kon ik makkelijk lopen betreft afstand, maar het verkeer was zo ontiegelijk hectisch toen we de stad in kwamen, dat ik maar een tuktuk nam en ik geen zin had in onderhandelen. Ik heb dus sowieso te veel heb betaald, maar na een 9 uur lange, vreselijke en ongemakkelijke busrit waarbij ik ook totaal geen eetlust ook had, wilde ik gewoon naar m’n hostel. De stad vond ik ook totaal niet fijn eigenlijk, veel te druk en veel te chaotisch. Bangkok is druk en chaotisch, maar dat hangt verder wel een leuke sfeer en er is zoveel mooi’s te zien. Dit is verder ook niet echt een mooie stad. Gelukkig heb ik met Sander en Michelle kunnen skypen, want de emoties zaten toen ik eenmaal in de kamer zat best wel hoog. Dit is echt even een dieptepunt dag en dit soort dagen horen er helaas ook bij.
ik heb ook over nagedacht om eind mei terug te komen (ergens tussen de 28e en 30e) ipv rond 8 juni. Maleisisch Borneo ga ik toch na overwegen en uitrekenen skippen. Ik zou het kunnen redden, maar dan moet ik nu al heel erg strict op m’n dagbudget letten en dan kom ik alsnog blut thuis. Dus nee, ik ga het toch skippen hoe kut ik het ook vind. Ik ken niet echt mensen thuis die borneo ook aantrekt, maar als ik een bestemming moet skippen dan is het toch Borneo. Daar staan Vietnam en Indonesië te hoog voor op m’n bucketlist. Als het goed is heb ik nog een heel leven voor me om de bestemmingen te zien die ik wil zien en als er echt niemand is die mee wilt gaan, dan kan ik altijd nog een keer (een paar weken) alleen gaan. Als ik dit nu skip scheelt dat ook met een aantal vluchten.

Dag 2: Ik besluit wat eerder op te staan zodat ik ‘s ochtends het Royal Palace kan bezoeken, daarna de Tuol Sleng (S21) gevangenis en daarna de Killing Fields. De gevangenis en de killing fields zijn, naast dat ik hoe dan ook hier een tussenstop had moeten maken, de reden waarom ik naar Phnom Penh ben gegaan. Het royal palace blijkt gesloten te zijn en is ‘s middags pas weer open. Ik denk dat er politieke vergadering was oid, want het was ook afgezet. Eerst kwamen er een paar tuktuk drivers naar me toe en zeiden dat het dicht was. Maar in Bangkok zeggen ze dat ook vaak dat iets gesloten is (terwijl dat niet zo is), en dan brengen ze je naar minder leuke plekken waar je eigenlijk niet heen wilt. Dus ik dacht ‘daar trap ik niet in’, maar het bleek echt zo te zijn. Ik gebruik de grab tuktuk en ik ga maar gelijk door naar het Tuol Sleng museum. Mijn hart breekt hier. Ik moest me inhouden hier niet te gaan janken. Wat een ellende. Vanaf 1975 had de Khmer Rouge in Cambodja de macht tot 1979. Het is een communistische partij en is verantwoordelijk voor bijna 2 miljoen doden in Cambodja. De Khmer Rouge heeft zoveel onschuldige mensen opgepakt en vermoord op brute wijze. Ze werden dus ook naar het voormalige schoolgebouw gebracht wat toen werd gebruikt als gevangenis. Het was een van de geheime plekken waar executies werden gedaan. Onschuldige mensen werden hier opgepakt en op hele brute wijzes vermoord. Ik ga niet uitleggen hoe, dat krijg ik niet op het toetsenbord getypt, zo bruut en gruwelijk dat het was. Op de plafonds zag ik nog wat bloedvlekken. Je ziet de bedden waar dit gebeurde en de grond die helemaal zwart is. Er hing in elk lokaal een foto  van een vermoord persoon. Er hingen foto’s van alle gevangenen die nu dood zijn, omdat ze bij binnenkomst allemaal gefotografeerd werden ter documentatie. Dit komt keihard binnen.
Om even bij te komen voor ik naar de Killing Fields ga, wat ongeveer 15 km buiten Phnom Penh ligt, eet ik eerst wat en dan ga ik weer met een grab tuktuk door. De tuktuk driver zat vol verhalen en had een bijzondere manier van denken over de liefde. Hij zou wachten op me en ik was ook terug binnen de afgesproken tijd, maar hij was net 5 minuten voor ik terug kwam weg… In ieder geval, de Killing Fields waren ook indrukwekkend. Hier zijn de lijken van Tuol Sleng gedumpt. In Cambodja heb je nog veel meer Killing Fields, maar de meeste zijn niet te bezoeken door de landmijnen.  Deze killing field is later pas ontdekt en daardoor zijn er nog steeds regelmatig botten en kleren die naar boven komen drijven. Elke paar maanden wordt alles bij elkaar verzameld. Vooral tijdens het regenseizoen kun je als je goed kijkt nog dingen op de grond zien liggen. Ik heb inderdaad iets zien liggen, een paar botjes en een aantal kledingstukken tussen de graven. Het lijkt op het oog een mooi beeld met de graven, maar dit is alles behalve mooi. Het is gruwelijk, maar zo belangrijk om dit te bezoeken als je in Phnom Penh bent of eigenlijk sowieso in Cambodja. Het is gewoon heel belangrijk om wat van de geschiedenis te leren. Phnom Penh blijf ik verder echt niks vinden. Het is niet mijn stad, ik voel me hier echt niet op gemak. Wel moet ik voor mijn vlucht naar Vietnam nog een keer terug komen, maar dan ben ik er hoogtuit een middag/avond.
De volgende dag ga ik naar Kampot, een stadje die qua sfeer veel leuker schijnt te zijn, dus ik ben benieuwd. Ik heb dit keer voor het eerst in tijden weer even zelf een busticket online geboekt. Denk je namelijk je busticket via je hostel te regelen, werken ze met een vreselijk slecht bedrijf samen…
Sinds ik in Cambodja ben heb ik hier last van warmte bultjes op mijn benen. Mijn benen begonnen er eindelijk weer normaal uit te zien (de muggenbulten begonnen eindelijk littekens te worden), word ik eerst sowieso opnieuw geprikt door muggen, maar blijven mijn benen echt dagenlang jeuken met het gevolg van heel veel wondjes op mijn benen. Ik kan er niet van af blijven als het gaat jeuken, dan gaat het krabben, dan komen er wondjes en dan ga ik de korstjes krabben.. Heel slecht, ik weet het. Ik schaam me voor mijn benen nu in iedere geval heel erg, het ziet er niet uit. Ik denk echt dat het door de warmte hier komt, of doordat ik al twee maanden in de zon ben elke dag (voor mijn huid niet de beste situatie). Misschien is het door de stof van de lakens extra gaan schuren, maar ik heb in ieder geval bij de pharmacy om advies gevraagd en ik heb een speciale zalf meegekregen. Ik hoop dat het gaat helpen.


0 comment

You may also like

Leave a Comment